دارم سخني با تو و گفتن نتوانم
وين دردِ نهان سوز نهفتن نتوانم
تو گرمِ سخن گفتن و از جامِ نگاهت
من مست چنانم كه شنفتن نتوانم
شادم به خيالِ تو چو مهتابِ شبانگاه
گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم
با پرتوِ ماه آيم و چون سايه ديوار
گامي ز سر كوي تو رفتن نتوانم
دور از تو منِ سوخته در دامن شب ها
چون شمعِ سحر يك مژه خفتن نتوانم
فرياد ز بي مهريت اي گل كه در اين باغ
چون غنچه پاييز شكفتن نتوانم
اي چشم سخن گوي تو بشنو ز نگاهم
دارم سخني با تو و گفتن نتوانم.